Ze względu na warunki termiczne Pojezierze Mazurskie należy do najzimniejszego obszaru nizinnego w kraju. Najsłonecz-nienie jest tu o 20-30 procent mniejsze w skali rocznej niż na południowo-wschodnich krańcach kraju. Średnia temperatura dobowa wynosi ok. 6,5°C. Najwyższe zanotowane tu temperatury wyniosły + 37°C, zaś najniższe —36,5°C. Średnia temperatura lipca wynosi ok. 17°C. Maksymalne nasłonecznienie przypada na czerwiec i lipiec (średnio ok. 4,5 godzin na dobę). Dni pogodne najczęściej występują w maju i we wrześniu. Najmnej dni pogodnych obserwowano w grudniu i w listopadzie. W ciągu roku jest tutaj ok. 150 dni pochmurnych i ok. 100 dni o całkowitym zachmurzeniu. Początek wiosny przypada na drugą dekadę kwietnia; przymrozkł przygruntowe mogą występować nawet do połowy czerwca. Koniec właściwej jesieni ma miejsce w ostatnich dniach października. Duża ilość wody, liczne jeziora, rzeki i kanały wywierają duży wpływ na wilgotność powietrza: średnia roczna wynosi nieco ponad 80 procent. Roczne opady atmosferyczne wynoszą przeciętnie ok. 600 mm. Charakterystyczne są częste i silne ulewy, występujące w okresie wegetacji, oraz grad. Wiatry niekiedy przybierają charak- er huraganów; prędkość wiatru 14m/s notuje się w okolicy Szczy-na * okoto pięć razy do roku. Klimat tutejszy jest stosunkowo surowy, zimy sq ostre, a lata chłodne. Występuje tu znaczna zmienność pogody, spowodowa na ścieraniem się wpływów klimatu morskiego i kontynentalnego. Klimat morski powoduje, że zimq majq miejsce ocieplenia, zaś w leci,e następujćj ochłodzenia i opady. Klimat kontynentalny przynosi w lecie nagrzane powietrze, a w zimie znaczne obniżenie emperatury oraz wiosenne i jesienne przymrozki. Roślinność. Stosunkowo surowy klimat ma duże znaczenie dla rozwoju roślinności Puszczy Piskiej. Mimo ścierania się dwóch typów klimatu: morskiego i kontynentalnego, spotyka się tu jesz- cze piękne długowieczne drzewostany z dużym przyrostem masy rzewnej. Dominującym typem siedliskowym w puszczy sq siedliska borowe, lóre zajmujq 92 procent powierzchni leśnej. Rośnie tu znana wysokiej jakości drewna sosna, odmiana tzw. sosny mazurskiej. Nad Jęzorem Mokrym rosnq sosny miejscowej odmiany, zwanej so- ną krutyńskq. Sosna tutejsza dorasta 38 m wysokości i osiąga wiek 200—400 lat. Domieszka świerka wpływa korzystnie na jakość wzrost sosny, a zarazem nadaje drzewostanom puszczański cha- rakter. Pojedyncze świerki osiągają wysokość 32 m. Świerczyny wy- stępują głównie w zagłębieniach terenowych, na torfowiskach nis- ich lub na siedliskach boru wilgotnego. Charakterystyczną cechą rzewostanów sosnowych Puszczy Piskiej, rosnących na zandrach Równiny Mazurskiej, jest udział świerka. Prócz sosny i świerka, zwłaszcza w części puszczy rosnącej na utworach dyluwialnych, występują także nielicznie: dąb szypułko- wy i bezszypułkowy, lipa drobnolistna, grab, klon, jesion wyniosły, częściej brzoza brodawkowata i osika, a na niżej położonych te- renach podmokłych, nad brzegami rzek i jezior, olsza czarna szara. Pojedyncze dęby, chronione jako pomniki przyrody, osią- ają wiek 500 lat, wysokość 29 m i obwód mierzony w pierśnicy (tj. na wysokości 130 cm) — 565 cm. W puszczy rosną buki na yspowym stanowisku w rejonie Jeziora Nidzkiego, już poza gra- icą swojego zas'ęgu. W obrębie Szeroki Bór rośnie 10 cisów uz- ąnych za pomniki przyrody. W podszycie rosną liczne gatunki rzew i krzewów: jałowiec, leszczyna, jarzębina, kruszyna, czerem- ha zwyczajna, trzemielina zwyczajna i brodawkowata, kilka ga- tunków jeżyny, dzikie róże i inne. Pośród roślin chronionych i rzad- ich można napotkać lilię złotogłów, wawrzynek wilczełyko, widłaki alowcowaty i goździsty), turówkę wonną, storczyk obuwik. Świat roślin Puszczy Piskiej nie jest w pełni zbadany; badaniami objęto lównie rezerwaty przyrody. No przykład w rezerwacie „Strzałowo" aliczono 115 gatunków roślin zielnych.